Μάθημα : ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΙΚΕΣ ΑΞΙΕΣ & ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΙΑΤΡΙΚΗ

 ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Στο πεδίο της ψυχολογίας, η αποστασιοποίηση —και ειδικότερα η συναισθηματική αποστασιοποίηση— αναφέρεται στην κατάσταση κατά την οποία ένα άτομο αποσυνδέεται από τα συναισθήματά του ή από τα συναισθήματα των άλλων. Πρόκειται για ένα πολυδιάστατο φαινόμενο που δεν μπορεί να χαρακτηριστεί μονοσήμαντα ως θετικό ή αρνητικό. Από τη μία πλευρά, αποτελεί μια σκόπιμη και υγιή στρατηγική αντιμετώπισης (coping mechanism), η οποία επιτρέπει στο άτομο να θέσει όρια, να διαχειριστεί το υπερβολικό σ

Λοιποί

Έβγαλες περίπατο απόψε τα ξεθωριασμένα γράμματά σου—

Μέχρι χθες, σαν αιωνιότητες στάσιμες με περίμεναν να επιστρέψω,
κολλημένες πρόχειρα πάνω σε ξύλινους φανοστάτες που έγερναν,
με μια αδέξια λάμπα να τρεμοπαίζει,
δίνοντας παλμό στο άψυχο.

Όλες οι απουσίες εκεί.

Γονείς, παιδιά, αδέλφια, φίλοι
και λοιποί συγγενείς—
ποιον λυπεί;

Συμμάζεψα εγώ τις ζαρωμένες λέξεις σου.
Ήταν βρεμμένες· κρύωναν,

Ριγούσαν στο ανελέητο γδάρσιμο του χρόνου. 
Τις πήρα από το χέρι, γράμμα-γράμμα,
και βρήκαν για λίγο κατ

Υπάρχουν μαθήματα που μας προσφέρουν γνώσεις και υπάρχουν μαθήματα που, κάπως πιο αθόρυβα, μας παρακινούν να επανεξετάσουμε τις ίδιες τις προϋποθέσεις με τις οποίες αντιλαμβανόμαστε ένα επιστημονικό πεδίο· το μάθημα του Διδάκτορα Πολιτιστικής Διπλωματίας, Πέτρου Δ. Καψάσκη, της 7ης Οκτωβρίου 2026, ανήκε, μάλλον, στη δεύτερη κατηγορία, καθώς μας προσκάλεσε να απομακρυνθούμε για λίγο από την καθιερωμένη εικόνα του γιατρού ως αποκλειστικά διαγνώστη και θεραπευτή και να εξετάσουμε τη δυνατότητα να λ

Η ακραία βαρβαρότητα και τα εγκλήματα των Ναζί κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο οδήγησαν στην 
αντίληψη, τόσο κατά τη διάρκειά του όσο και μετέπειτα, ότι οι δράστες δεν μπορούσαν παρά να 
ήταν ψυχικά διαταραγμένοι. Επικράτησε η άποψη πως μόνο άτομα με σοβαρές ψυχιατρικές 
παθήσεις θα ήταν ικανά να ενορχηστρώσουν και να εκτελέσουν τέτοιες θηριωδίες.

Αν ίσχυε αυτή η αντίληψη, θα έπρεπε να υποθέσουμε ότι περίπου 8,5 εκατομμύρια άτομα (περίπου το 10% του 
πληθυσμού) έπασχαν από σοβαρή ψυχική διαταραχή και,

Τα φθινοπωρινά απογεύματα κατά κανόνα δεν έχουν τίποτε το δραματικό. Το φως απλώς χαμηλώνει αργά, οι σκιές μεγαλώνουν, ο αέρας γίνεται πιο δροσερός και η πόλη μοιάζει για λίγο πιο ήσυχη. Είναι μια γλυκιά ώρα ανάμεσα στην ημέρα και στη νύχτα, όπου η γαλήνη και η μελαγχολία συνυπάρχουν χωρίς η μια να υπερισχύει της άλλης. Αυτήν ακριβώς την αρμονική ισορροπία μοιάζει να εκφράζει ο Γιοχάνες Μπραμς  (1833-1897) στα «Τρία Ιντερμέτζο για σόλο πιάνο» έργο (Op.) 117. Η φθινοπωρινή ατμόσφαιρα της μουσι

Η Φαντασία σε ρε ελάσσονα K.397 είναι ένα από τα πιο αινιγματικά και ποιητικά έργα του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ ( 1756-1791, https://tinyurl.com/m8mp3hfx ). Συνήθως χρονολογείται γύρω στο 1782, αν και η ακριβής ημερομηνία και η περίσταση της σύνθεσής της δεν είναι γνωστές. Το αυτόγραφο έχει χαθεί και το έργο, όπως το ακούμε σήμερα, δεν είναι απολύτως του Μότσαρτ: τα τελευταία περίπου δέκα μέτρα προστέθηκαν μετά τον θάνατο του συνθέτη. Αυτό το ιστορικό αίνιγμα ταιριάζει παράξενα με την ίδι

Η σχέση του Άλμπερτ Σβάιτσερ (1875-1965) με τον Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ (1685-1750) αποτελεί ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα ενότητας ανάμεσα στην τέχνη, τη θεολογία, τη φιλοσοφία και την ιατρική. Ο Σβάιτσερ δεν υπήρξε απλώς ένας σημαντικός ερμηνευτής του Μπαχ. Η ενασχόλησή του με τη μουσική του υπήρξε μέρος μιας βαθύτερης πνευματικής πορείας, η οποία ξεκίνησε από τη θεολογία και τη φιλοσοφία, πέρασε μέσα από την τέχνη και κατέληξε στην έμπρακτη υπηρεσία του ανθρώπου μέσω της ιατρικ

Εικ. 1: Sunset – Pierre Auguste Renoir (1879 or 1881)

          Υπάρχει μια συγκεκριμένη ώρα της ημέρας όπου η φυσική μετάβαση του φωτός φαίνεται να πυροδοτεί μια αντίστοιχη μετάβαση στην ανθρώπινη συνείδηση και μνήμη. Είναι το δειλινό. Στην ελληνική μουσική παράδοση, λίγες ερμηνείες έχουν συλλάβει αυτή τη συναισθηματική μεταβολή με τόσο ανάγλυφο τρόπο όσο το τραγούδι «Ηλιοβασιλέματα», σε στίχους της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου και μουσική του Μανώλη Χιώτη, σφραγισμένο από τη δωρική και συνάμα

Στην ιστορία της τέχνης, ορισμένα έργα δεν καταγράφουν απλώς την πραγματικότητα, αλλά την ανακατασκευάζουν εξ ολοκλήρου. Ο πίνακας «Ένα Κυριακάτικο απόγευμα στο νησί της Γκραντ Ζατ» (1884–1886) του Ζορζ Σερά αποτελεί το κορυφαίο ίσως δείγμα αυτής της μεταμόρφωσης. Δεν πρόκειται μόνο για έναν πίνακα που απεικονίζει μια χαλαρή στιγμή στις όχθες του Σηκουάνα· είναι μια περίπλοκη οπτική μηχανή, ένα «μανιφέστο» του Πουαντιγισμού που άλλαξε για πάντα τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε το χρώμα, το φως και