Please ensure Javascript is enabled for purposes of website accessibility

Μάθημα : ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΙΚΕΣ ΑΞΙΕΣ & ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΙΑΤΡΙΚΗ

500800 - Α. Χ. Λάζαρης, Καθηγητής Παθολογικής Ανατομικής - Κ. Καλαχάνης, Δρ Φιλοσοφίας - Μ. Γιάνναρη, M.Ed. - Δρ Ε. Μανού, Κοινωνιολόγος-Εκπαιδευτικός

Ιστολόγιο

ΛΟΙΠΟΙ

Τρίτη 13 Οκτωβρίου 2026 - 9:20 μ.μ.

- από τον χρήστη

Λοιποί

 

Έβγαλες περίπατο απόψε τα ξεθωριασμένα γράμματά σου—


Μέχρι χθες, σαν αιωνιότητες στάσιμες με περίμεναν να επιστρέψω,
κολλημένες πρόχειρα πάνω σε ξύλινους φανοστάτες που έγερναν,
με μια αδέξια λάμπα να τρεμοπαίζει,
δίνοντας παλμό στο άψυχο.


Όλες οι απουσίες εκεί.

 

Γονείς, παιδιά, αδέλφια, φίλοι
και λοιποί συγγενείς—
ποιον λυπεί;

Συμμάζεψα εγώ τις ζαρωμένες λέξεις σου.
Ήταν βρεμμένες· κρύωναν,

Ριγούσαν στο ανελέητο γδάρσιμο του χρόνου. 
Τις πήρα από το χέρι, γράμμα-γράμμα,
και βρήκαν για λίγο καταφύγιο.

 

Ο καιρός ενότισε,
Αναπαύσου.

Ανατολή Αργυρού

 

Βροχερή νύχτα — Τσαρλς Μπέρτσφιλντ, 1929-1930

Σχόλια (1)

Εικόνα Προφίλ:Γιάνναρη Μαρία
- από τον χρήστη

χθες - 7:36 μ.μ.

Αναρωτιόμουν, έγινε άραγε ένα αγγελτήριο θανάτου η αφορμή για αυτή τη συγκλονιστική αποτύπωση της φθοράς και της απώλειας; Με εντυπωσίασε βαθιά ο τρόπος που ισορροπείς ανάμεσα στον αιχμηρό κυνισμό για την αδιαφορία του κόσμου, αυτό το κοφτερό “ποιον λυπεί;”, και σε μια τόσο ώριμη, τρυφερή φροντίδα. Πήραν μορφή ανθρώπινη οι λέξεις σου, ζεστάθηκαν στα χέρια σου και βγήκαν από το ποίημα για να περπατήσουν για μια στιγμή δίπλα μας...