Μάθημα : ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΙΚΕΣ ΑΞΙΕΣ & ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΙΑΤΡΙΚΗ

Σήμερα, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου, θυμόμαστε πόσο σημαντικά είναι τα βιβλία στη ζωή των παιδιών. Μέσα από τις ιστορίες, τα παραμύθια και τους ήρωες, τα παιδιά ταξιδεύουν, ονειρεύονται και μαθαίνουν να βλέπουν τον κόσμο με φαντασία και ευαισθησία. Με μεγάλη χαρά ακούσαμε το παραμύθι που μοιράστηκε μαζί μας ο κ. Λάζαρης για τη σημερινή ημέρα. Ήταν μια όμορφη υπενθύμιση ότι τα βιβλία δεν είναι απλώς λέξεις σε χαρτί, αλλά μικρά «παράθυρα» σε κόσμους γεμάτους μαγεία, αξίες και συναισθήματα. Ας συνεχίσουμε να ενθαρρύνουμε τα παιδιά να αγαπούν το διάβασμα, γιατί κάθε βιβλίο μπορεί να γίνει η αρχή ενός μεγάλου ονείρου.

Μια εξαιρετική ανάρτηση, Κύριε Λάζαρη με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα του Παιδικού Βιβλίου.Ένα παραμυθένιο ποίημα που ανάβει ένα μικρό φως μέσα μας∙ μια ήσυχη, αλλά βαθιά υπενθύμιση για τον χρόνο που κυλά, για τις μνήμες που μας διαμορφώνουν και για το νήμα που μας δένει με τα παιδιά μας. Σαν εκείνο το κερί που συνεχίζει να καίει όταν όλα τα άλλα έχουν σβήσει. Ο χρόνος προχωρά αθόρυβα, κι εμείς καλούμαστε να του δώσουμε νόημα, να τον γεμίσουμε με παρουσία... Και το βλέμμα… αυτό το «να κοιτάμε τα παιδιά ίσια στα μάτια»... δεν είναι απλώς μια πράξη. Είναι μια υπόσχεση. Μια σιωπηλή δήλωση πως είμαστε εκεί, αληθινοί, διαθέσιμοι, ολόκληροι... Διαβάζοντας το παραπάνω ποίημα οι σκέψεις μου κύλησαν στους στίχους του “Cat’s in the Cradle” του Harry Chapin. Ένα τραγούδι που δεν αφηγείται απλώς μια ιστορία, αλλά ξεδιπλώνει έναν κύκλο, εκείνον της αναβολής...του «αργότερα» που γίνεται ποτέ. Ένας γονέας που δεν βρίσκει χρόνο, κι ένα παιδί που μεγαλώνει μαθαίνοντας να ζει χωρίς αυτόν… μέχρι που, κάποτε, οι ρόλοι καθρεφτίζονται... Και τότε, το παραμύθι συναντά την πραγματικότητα. Γιατί το παραμύθι μάς δείχνει τον δρόμο... είναι ο χάρτης, γεμάτος αξίες, φαντασία και σοφία. Όμως η αγκαλιά και η ουσιαστική παρουσία του γονέα… αυτά είναι η πυξίδα. Αυτά δίνουν την κατεύθυνση... Ως μητέρα, έχω αρχίσει να καταλαβαίνω πως το μαζί δεν βρίσκεται στις μεγάλες στιγμές, αλλά στις μικρές, σχεδόν αόρατες... σε ένα βλέμμα, σε μια συζήτηση, σε μια σιωπή που μοιράζεται. Εκεί που χτίζονται οι σχέσεις οι αναμνήσεις, και τα,όνειρα. Όμως η μεγαλύτερη επένδυση δεν είναι όσα θα υποσχεθούμε για το μέλλον, αλλά όσα θα ζήσουμε τώρα. Ίσως, τελικά, η ζωή να είναι όντως ένα παραμύθι, όχι έτοιμο, αλλά γραμμένο μέρα με τη μέρα, με αγάπη και στιγμές. Και ο χρόνος, σαν εκείνο το κερί, συνεχίζει να καίει ήσυχα, υπενθυμίζοντάς μας πως κάθε μικρή στιγμή έχει μεγάλη αξία. Άλλωστε, όπως μου είχε πει κάποτε ένας φίλος: «Κάνε μαζί του τώρα αυτό το ταξίδι. Δεν θα είναι ποτέ ξανά δεκαπέντε».

‘’ … μοιάζει όλα να τα ζητάει, επειδή δεν ξέρει τι να ζητήσει. ‘’ ( ... εμπνευσμένο από μία παιδική φωτογραφία …)