Μάθημα : ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΙΚΕΣ ΑΞΙΕΣ & ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΙΑΤΡΙΚΗ

Υπάρχουν συζητήσεις που τελειώνουν τη στιγμή που αποχαιρετιόμαστε και άλλες που συνεχίζουν να μας ακολουθούν. Μια τέτοια συζήτηση με έναν φίλο με οδήγησε ξανά σε σκέψεις γύρω από τον ρόλο της τέχνης στη ζωή μας.

Σε μια εποχή όπου η καθημερινότητα συχνά μοιάζει αποσπασματική, γρήγορη και εξαντλητική, η τέχνη επανέρχεται επίμονα ως ένας χώρος παύσης και στοχασμού. Ένας χώρος όπου ο χρόνος επιβραδύνει, όπου η εμπειρία δεν μετριέται με αποδοτικότητα, αλλά με παρουσία.

Μπορεί, άραγε, η τέχνη να μας βοηθήσει να κατανοήσουμε βαθύτερα τον εαυτό μας και τον κόσμο γύρω μας;
Να μας προσφέρει νόημα, ή έστω τις σωστές ερωτήσεις που τόσο συχνά αποφεύγουμε μέσα στη βιασύνη της καθημερινότητας;

Η τέχνη δεν έρχεται για να δώσει απαντήσεις. Αντίθετα, συχνά μας απογυμνώνει από βεβαιότητες. Μας φέρνει αντιμέτωπους με το βλέμμα του άλλου, με το σώμα ως φορέα μνήμης και εμπειρίας, με τον χρόνο όχι ως χρονομέτρηση αλλά ως βίωμα, με τη σιωπή όχι ως απουσία αλλά ως νόημα. Μας καλεί να παρατηρήσουμε χωρίς να ελέγχουμε, να αισθανθούμε χωρίς να εξηγούμε, να αμφισβητήσουμε χωρίς την ανάγκη άμεσης απάντησης.

Ίσως εκεί ακριβώς γεννιέται το νόημα: όχι στο τελικό συμπέρασμα, αλλά στη διαδικασία της εμπειρίας. Στη στιγμή που κάτι μέσα μας μετατοπίζεται ανεπαίσθητα. Στο βλέμμα που αλλάζει, στη σκέψη που διακόπτεται, στο συναίσθημα που δεν μπορεί να ονομαστεί εύκολα. Η τέχνη λειτουργεί τότε όχι ως διαφυγή από την πραγματικότητα, αλλά ως τρόπος να τη βιώσουμε πιο ουσιαστικά, πιο συνειδητά, πιο ανθρώπινα.

Και ίσως αυτό να είναι το μεγαλύτερο δώρο της: ότι μας θυμίζει πως η ζωή δεν χρειάζεται πάντα να «εξηγείται» για να έχει αξία. Ότι το νόημα δεν είναι κάτι σταθερό ή δεδομένο, αλλά κάτι που διαμορφώνεται μέσα από τη σχέση μας με ό,τι μας συγκινεί, μας ταράζει, μας προκαλεί να δούμε αλλιώς. Μέσα από την τέχνη, μαθαίνουμε, έστω για λίγο, να κοιτάμε τον κόσμο με περισσότερη προσοχή.

Κάπου ανάμεσα σε αυτές τις σκέψεις και αναζητήσεις, έπεσα πάνω σε μια κινηματογραφική πρόταση που πρόκειται να παρουσιαστεί στη Στέγη και ένιωσα πως συνομιλεί άμεσα με όλα τα παραπάνω. Όχι ως απάντηση, αλλά ως αφορμή. Ως μια ακόμη πρόσκληση να σταθούμε, να παρατηρήσουμε και να αφεθούμε σε όσα η τέχνη μπορεί  ή δεν μπορεί  να μας πει.

Ίσως αξίζει να της δώσουμε τον χρόνο και τον χώρο που ζητά. Και μετά, να συνεχίσουμε τη συζήτηση.

Πληροφορίες για την έκθεση:

Στέγη Ιδρύματος Ωνάση

https://www.onassis.org/el/whats-on/bulls-heart-eva-stefani

Σημαντικό καλλιτεχνικό γεγονός αποτελεί η πρώτη φωτογραφική έκθεση του διεθνώς καταξιωμένου σκηνοθέτη, παραγωγού και σεναριογράφου

Γιώργου Λάνθιμου.

https://www.onassis.org/el/whats-on/yorgos-lanthimos-photographs

Μπορεί η τέχνη να νοηματοδοτήσει τη ζωή μας; Από τις 26 Ιανουαρίου, το κοινό θα έχει την ευκαιρία να παρακολουθήσει την «Καρδιά του Ταύρου», όπου η Εύα Στεφανή, με την κάμερά της στραμμένη στον Δημήτρη Παπαϊωάννου, καταγράφει βήμα προς βήμα τη γέννηση και τη διεθνή πορεία του «Εγκάρσιου Προσανατολισμού» στις σκηνές του κόσμου. Ομοίως σημαντικό καλλιτεχνικό γεγονός αποτελεί η πρώτη φωτογραφική έκθεση του διεθνώς καταξιωμένου σκηνοθέτη, παραγωγού και σεναριογράφου Γιώργου Λάνθιμου. Με τίτλο «Yorgos Lanthimos: Photographs», η έκθεση θα παρουσιαστεί στον εκθεσιακό χώρο -1 της Στέγης. Παράλληλα, η Τίλντα Σουίντον, τολμηρή περφόρμερ και ανατρεπτική εικαστικός, βρίσκεται στο επίκεντρο μιας προσωπικής έκθεσης, που περιλαμβάνει νέα και παλαιότερα έργα οκτώ στενών καλλιτεχνικών συνεργατών και φίλων της: Pedro Almodóvar, Luca Guadagnino, Joanna Hogg, Derek Jarman, Jim Jarmusch, Olivier Saillard, Tim Walker και Apichatpong Weerasethakul.