Μάθημα : ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΙΚΕΣ ΑΞΙΕΣ & ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΙΑΤΡΙΚΗ

Όταν το αποκλειστικό κίνητρο για διδασκαλία είναι ο βιοπορισμός,

όταν η υπεράσπιση των περιουσιακών στοιχείων προσλαμβάνει χαρακτήρα υπαρξιακής καταξίωσης,

όταν η προσφορά της πνευματικής δημιουργίας συναρτάται με την εκτόνωση του σεξουαλικού ενστίκτου – το οποίο σαφώς αποτελεί μια από τις θεμελιώδεις κινητήριες δυνάμεις της ζωής του ανθρώπου, όχι όμως τη μόνη.

όταν το τεκμήριο της αθωότητας ακυρώνεται στη στιγμή από ανυπόστατες κατηγορίες και αυτόκλητους δικαστές κανίβαλους βασιζόμενους σε π

Με αφορμή το μάθημα  «Ανθρωπιστικές Αξίες & Σύγχρονη Ιατρική» είχα για πρώτη φορά την ευκαιρία να σκεφτώ πώς ένα απλό τραγούδι μπορεί να προκαλέσει τόσο βαθιές αντιδράσεις στον άνθρωπο. Μέχρι τώρα το θεωρούσα κάτι φυσιολογικό — ακούμε μουσική, συγκινούμαστε, ηρεμούμε, θυμόμαστε. Όμως, παρατηρώντας πιο προσεκτικά, συνειδητοποίησα ότι ο τραγουδιστικός λόγος μπορεί να λειτουργήσει σαν «παράθυρο» προς τον εσωτερικό κόσμο μας.

Ακούγοντας το δικό μου αγαπημένο τραγούδι, ένιωσα μια απροσδόκητη ανάμειξ

Στο πλαίσιο του μαθήματος του Καθηγητή κ. Α. Χ. Λάζαρη (κωδ. 500800), είχαμε την ευκαιρία να επισκεφθούμε την έκθεση Van Gogh Alive στα Ολυμπιακά Ακίνητα, μια εμπειρία πέρα από τα αμφιθέατρα και τις αίθουσες της Ιατρικής Σχολής, εκεί όπου η γνώση συναντά την τέχνη και η επιστήμη θυμάται ξανά την ψυχή της.

Μέσα σε μια αίθουσα πλημμυρισμένη από φως, ήχο και χρώματα, μπήκαμε στον κόσμο του Vincent van Gogh. Οι τοίχοι γύρω μας ζωντάνεψαν· τα ηλιοτρόπια άνθισαν μπροστά μας, τα αστέρια του «

Αν ελευθέρωνες ένα άστρο από το βάρος του;

από αυτή,

την συνισταμένη των ελκτικών δυνάμεων,

που του ασκούν τα υπόλοιπα άστρα.

Αν δηλαδή,

το ελευθέρωνες από την επαναληπτική καμπυλωτή του τροχιά,

και του χάριζες την δυνατότητα μίας ανεμπόδιστης,

άνευ ορίων, ευθείας κίνησης,

θα ήταν ευτυχισμένο;  

   - Δεν ξέρω, τι να σου πω; 

     Ίσως να ταξίδευε παντού.

     Ίσως απλά να ξεκαρφιτσωνόταν, και να έπεφτε έξω από τον Κόσμο.

Τίτλος του παραπάνω: Ευθεία Κίνηση. 

The Verve - Bi

Με διάθεση γερμανικού ύστερου ρομαντισμού, ας αισθανθούμε την ήσυχη λάμψη του δειλινού μέσα από τρεις πίνακες του Αυστριακού ζωγράφου Ίγκνατς Ράφαλτ (1800–1857) και μέσα από το ομότιτλο, τελευταίο από τα «Τέσσερα Τελευταία Τραγούδια» του Γερμανού μουσικοσυνθέτη Ρίχαρντ Στράους (1864-1949) σε ποίηση Γιόζεφ φον Άιχεντορφ (1788-1857).

Επιστροφή στο σπίτι το ηλιοβασίλεμα (1844).

Ο  Ράφαλτ έχοντας περιπλανηθεί  στις αλπικές τοποθεσίες της Στυρίας και της Καρινθίας,  αφιερώθηκε εντατικά στην απει

link τραγουδιού

Με αφορμή την παρουσίαση της περασμένης Τετάρτης και κατόπιν συνεννόησης με την Κα Γιάνναρη, αναρτώ ενα τραγουδι μου γραμμένο για ένα κοντινό μου οικογενειακό προσωπο που πρόσφατα διαγνώστηκε με πολλαπλό μυέλωμα. Στο τραγούδι παρουσιάζω, με ίσως έναν απαισιόδοξο τόνο, τα συναισθήματα που είχα δίπλα σε αυτο το άτομο κατα την υποψία, την διάγνωση και την αρχή της θεραπευτικής αγωγής.

Στίχοι:

Μόλις που σ’έκλεισα, έβγαλε ήλιο

Κάτω απ´τις Άλπεις στην Γαλλία

Μια γειτονιά μικ

    Αν ένας πολίτης αισθάνεται έντονα ότι η συμπεριφορά της κυβέρνησής του είναι ανεπανόρθωτα ανήθικη, τι ακριβώς πρέπει να κάνει - να αφιερώσει όλες του τις δυνάμεις για να επηρεάσει την κοινή γνώμη ή να αποσυρθεί για να περιμένει καλύτερες εποχές; Τι γίνεται με τους καλλιτέχνες, των οποίων η αναγνωρισιμότητα τους επιβάλλει μια ειδική υποχρέωση να ασκούν την επιρροή τους υπεύθυνα - θα πρέπει να συνεχίσουν να εμφανίζονται με την ελπίδα ότι το κοινό θα προσελκυθεί από  τις ανθρωπιστικές τους απόψ

Picasso, The Blue Room,1901

Οικείος παρακμή

Περίεργη αίσθηση
η τόση συμφιλίωση με την παρακμή
-αιώνια συγκάτοικος-
Έμαθα να μετράω
τα βράδια για να κοιμηθώ
αντί για προβατάκια
τις ρωγμές στους τοίχους
κι όμως δεν έβγαιναν ποτέ οι ίδιες
Έμαθα να γράφω
πάνω στη σκόνη
πάντα τις ίδιες συλλαβές
μήπως τις ξεχάσω
Έμαθα να ακούω στη σιωπή
φαντάσματα φωνές και γέλια
πότε να με περιγελούν
και πότε σαν Άτλαντες

να συγκρατούν
το ετοιμόρροπο ταβάνι
Έμαθα να αγνοώ
στην άλλη άκρη του καθρέφτη
τη μονόφθαλμη
θωριά της μοναξιάς μ

Ο Σοβιετικός συνθέτης Ντμίτρι Σοστακόβιτς (1906-1975,  https://tinyurl.com/498jdv2t  ,   https://tinyurl.com/f98y5x2r  ) υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους συνθέτες του 20ού αιώνα, με πολύ μεγάλη εργογραφία. Ο Σοστακόβιτς συνέλαβε και  επεξεργάστηκε την 10^η Συμφωνία του το καλοκαίρι του 1953, εντατικά εργαζόμενος σε Μόσχα και Κομάροβο, και ολοκλήρωσε την αποτύπωσή της σε παρτιτούρες τον Οκτώβρη της ίδιας χρονιάς. Η 10η Συμφωνία «στηρίζεται σε μια μεγάλη, τελικά καταφατική ιδέα της ζωής» και είνα