Μάθημα : Ζητήματα ετερότητας στο θέατρο του Σαίξπηρ

Επειδή κάποιοι μου γράψατε το ίδιο για τον Δον Ιωάννη, τον βρήκα κι αυτόν ως... "ανταγωνιστή" στο ChatGPT.

Άλλοι, πάλι, μου αναφέρετε έργα και παραστάσεις με τα οποία δεν ασχοληθήκαμε ποτέ, οπότε προφανώς κι αυτά από 'κει τα ψαρέψατε.

Δυστυχώς για 'σας, δεν είμαι τόσο χαζή ώστε να μην καταλάβω τη χρήση του ChatGPT. Αλλά ευτυχώς για 'σας δεν θα το πάρω προσωπικά το ότι με θεωρήσατε τόσο χαζή. Ωστόσο με κάνατε να νιώσω όντως χαζή που σας εμπιστεύτηκα, που πίστεψα πως θα χρησιμοποιήσετε τις συσκευές σας μόνο για το υλικό του e-class. Δεν θα θυμώσω όμως. Απλώς θα μοιραστώ μαζί σας τον οίκτο μου για τη γενιά σας, που είτε τεμπελιάζει και όντως χρειάζεται το ChatGPT, γιατί δεν σκοπεύει ποτέ να στρώσει τον πωπό της, είτε μπορεί μια χαρά και μόνη της, αλλά για κάποιον αδιανόητο για 'μένα λόγο μπαίνει στον πειρασμό και το χρησιμοποιεί. Πραγματικά αδυνατώ να καταλάβω πώς φοιτητές με σταθερή παρουσία στο μάθημα, αλλά κι εκείνοι που δεν πάτησαν ποτέ αλλά είχαν στα χέρια τους το βιβλίο μου, ένιωσαν την ανάγκη να χρησιμοποιήσουν τεχνητή νοημοσύνη, λες και ρώτησα ποτέ κάτι εκτός ύλης.

Όσο για το δίδαγμα του ισοβίτη που αναφέρω εντός παρενθέσεως στον τίτλο της ανακοίνωσης, προέρχεται από το ντοκυμανταίρ του αγαπημένου φίλου Βαγγέλη Ρήγα "Τι μέσα τι έξω". Εκεί ένας ισοβίτης εξηγεί πως, ενώ θα μπορούσε να το σκάσει όταν έπαιρνε άδεια από τη φυλακή, πάντα επέστρεφε, γιατί, αν δεν επέστρεφε, δεν θα ξαναέδιναν άδεια ούτε στους υπόλοιπους κρατούμενους. Ακόμη και οι ισοβίτες, λοιπόν, που είναι στη φυλακή για σοβαρά αδικήματα, έχουν μπέσα. 

Αυτό που πετύχατε, αντίστοιχα, εσείς μ' αυτή την εντελώς χαζή και αχρείαστη ενέργεια, είναι να μην ξαναέχουν οι επόμενοι φοιτητές μου πρόσβαση στο υλικό τους την ώρα της εξέτασης. Και μπράβο σας.